vrijdag 26 mei 2017

Ter wereld gekomen

Oorlog, een grote onvervulde kinderwens en een alles overheersende liefde
In prachtige poëtische zinnen beschrijft Margaret Mazzantini de liefde van Gemma en Diego voor elkaar en hun grote kinderwens. Hier doorheen loopt een bizarre, verdrietige oorlog die zich afspeelt in Sarajevo en laat een onvergetelijke indruk achter.


In de voetsporen van Diego
Gemma gaat met haar zoon Pietro terug naar Sarajevo vanwege een fototentoonstelling van haar overleden man Diego. Ze wil haar puberzoon ook deze stad laten zien omdat hij hier is geboren en zij Diego hier heeft ontmoet. Maar het is niet alleen voor Pietro een ontdekkingstocht maar vooral voor Gemma zal het een openbaring zijn.

Prachtige taal
De schrijfster maar ook actrice Margaret Mazzanti bezit de kunst om een boek te vullen met prachtige woorden en zinnen waarvan ik zelf denk hoe komt ze erop, maar toch ook heel natuurlijk overkomen en leesbaar blijven. Dat is ook een groot compliment voor de vertaalster Miriam Bunnik want vertalen blijft ook een kunst!
Om een indruk te geven heb ik er een paar uitgelicht:
 Hij sleepte een lading teleurstelling en venijn met zich mee. Ook zijn humor was een beetje bedorven en stonk naar dode mieren, zoals alles in Sarajevo.
Ik moet me neerleggen bij het idee dat kinderen geboren worden als onkruid, daar waar het uitkomt, waar de wind de zaadjes heen blaast.
Hij zit over me heen gebogen met zijn geur, met zijn adem, met de zoetste woorden. Als een slang die een beestje verslindt, en het langzaam doorslikt....Ik stik hier beneden.

Twee keer lezen!
Een paar jaar geleden heb ik dit boek als tip gekregen van een collega en toen al heeft het echt veel indruk op mij gemaakt en inmiddels heb ik dit boek al aan velen aangeraden. Ik heb hem laatst voor mijn leesclub uitgekozen en nogmaals gelezen. Ik deed toch weer nieuwe ontdekkingen en ik besefte dat ik veel details was vergeten. Mocht je dit boek dus al eens hebben gelezen dan kan ik aanraden om hem nogmaals te lezen.

Reserveer hier Ter wereld gekomen in onze catalogus

Ingeborg

dinsdag 23 mei 2017

Gezond van mond tot kont

 De poepdokter
Auteur van het boek hiernaast is Nienke Tode-Gottenbos. Zij is geen echte dokter, maar is van beroep darmfloratherapeute en voedingskundige. In 2014 verscheen van de hand van arts Giulia Enders De mooie voedselmachine. Dit boek ging ook over alles wat met de darmen te maken heeft en stond binnen de kortste keren in de bestsellerlijsten. Vorig voorjaar verscheen De poepdokter en deze beleefde herdruk op herdruk. En wist ook al heel snel de bestsellerlijst te behalen. Dit is niet zo raar als je bedenkt dat, volgens gegevens van de Maag Lever Darm Stichting, zo'n 1 op de 5 Nederlanders (dus ruim 3 miljoen mensen) regelmatig last hebben van darmklachten. Dit soort boeken voorzien dus echt in een grote behoefte.

Wat weet jij eigenlijk over poep?
- welk dier poept gemiddeld 350 gram per dag (een hond)
- welk dier maar liefst 50 kilo per dag (een olifant)
- en de mens zelf? Gemiddeld 900 gram per dag en in een heel mensenleven levert dat zo'n 25.000-32.000 kilo poep op.
Het boek staat vol met interessante  info over je darmen (bijvoorbeeld een staatje waarin je kan zien hoe gezonde ontlasting eruit moet zien), maar bevat ook heel veel illustraties en een aantal recepten. In vergelijking met het  al eerder genoemde De mooie voedselmachine is dit boek een stuk makkelijker te lezen. Nienke heeft een zeer prettige schrijfstijl en gooit er ook de nodige humor in. En ook de vele (vaak grappige) illustraties verduidelijken een hoop. Persoonlijk (jaren geleden is er na grondig darmonderzoek vastgesteld dat ik het Prikkelbare Darmsyndroom heb) heb ik er veel nuttige informatie uit gehaald.

Vanwege het zeer grote succes van dit boek kon een vervolg erop niet uitblijven. Eind 2016 verscheen De poepdokter bakt ze bruin (leuk gevonden boektitel trouwens...). Dit boek bevat meer dan 45 gezonde en makkelijke recepten voor een goede darmflora. Dit zijn recepten voor elk moment van de dag, dus van ontbijt tot en met diner.






Wil jij meer weten over je darmflora? Reserveer hier dan deel 1 en/of deel 2.

Gabrielle





























zaterdag 20 mei 2017

Internationale tijdschriften

Een hele mooie toegang tot internationale tijdschriften en kranten hebben we sinds een paar maanden in de bibliotheken. Het heet Pressreader en is gratis te gebruiken op de computers in de bibliotheek. Ook is het mogelijk om het op je eigen tablet of smartphone te gebruiken, alhoewel een smartphone misschien een beetje klein is. Want je kunt het hele tijdschrift lezen en bekijken.

Waarom ik er zo'n enthousiaste fan van ben? Nou het zo ontzettend makkelijk en divers. Je hebt als het ware een boekenplank vol met kranten en tijdschriften. Je klikt een blad aan en kan er zo doorheen bladeren. Wil je een afbeelding of tekst wat beter bekijken dan vergroot je het. Ideaal! Ik bekijk de krant er op, het NRC en vooral tijdschriften over mode. De Italiaanse en Franse Vogue, heerlijk plaatjes kijken.
De keuze is enorm, het is een assortiment vanuit de hele wereld en ook allerlei verschillende genres. Ook onze eigen welbekende Privé staat er bij.


Thuis
Wat zou het toch fijn zijn als je dan het tijdschrift mee naar huis kan nemen, lenen, net als alle andere materialen in de bibliotheek.
Nou dat kan! Je kunt een aantal tijdschriften "lenen" in de bibliotheek op je eigen tablet of laptop en heerlijk thuis verder balderen en kranten lezen. Bij het volgende bezoek aan de bibliotheek "leen"je weer een paar nieuwe. De toepassing is alleen in de vestigingen te gebruiken, het downloaden van de materialen bedoel ik daar mee. Het lezen kan vervolgens waar je maar wilt, bij wijze van spreken in de boomhut.
Ook benieuwd? Kom langs in een van onze vestigingen!

Tip van een collega: Ook heel handig als je een ander taal aan het leren bent.

Edith




woensdag 17 mei 2017

Gastblog van Charlotte: Wandeling door de Oudorperhout

Taalwandeling
Het was een voorjaarswandeling, maar de temperatuur deed toch echt wel aan de zomer denken.
Op dinsdagochtend 16 mei verzamelden alle deelnemers zich in de bibliotheek van Oudorp. De wandeling was bedoeld voor iedereen, maar vooral voor mensen die moeite hebben met de Nederlandse taal. De gidsen van de Stichting Oudorperhout hielden hier rekening mee. En als je het toch niet helemaal kon volgen, kon je nog hulp vragen aan één van de taaldocenten die meeliepen of aan de medewerkers van de bibliotheek.

Oudorperhout
Het was een grote groep van 30 wandelaars. De wandeling naar Molen C gebeurde gezamenlijk. De gidsen hadden "kijkers" mee die graag gebruikt werden. Ze wezen de groep op vogels (met hun jongen), mooie planten (de wilde orchidee) en stukjes geschiedenis van Alkmaar (de "drakentanden" uit de door de Duitsers in 1942 gebouwde verdedigingswerken rond Alkmaar en de plakken waar kastelen hebben gestaan. Er waren kikkers te horen en een klapwiekende zwaan die je zag opstijgen.



Molen C en de polder
Bij de molen aangekomen was er koffie, thee en iets lekkers. De sfeer was gezellig en ontspannen. Er werd met elkaar gepraat en gelachen.
Na de koffie werd de groep gesplitst. Eén groep werd door het hartelijke molenaarsechtpaar door de in bedrijf zijnde molen geleid. De andere groep liep verder de polder in. Dit werd afgewisseld, waarna we weer gezamenlijk naar de bibliotheek liepen.
De reacties waren positief. Net als de wandeling in september van vorig jaar was deze wandeling zeer geslaagd. Er waren zoveel aanmeldingen dat we meer dan het dubbele aantal mensen mee hadden kunnen nemen! Na de zomervakantie weer?!

Kijk voor meer activiteiten van en informatie over het Taalhuis en de bibliotheek op onze website!

Charlotte

dinsdag 16 mei 2017

Turbulentie : ik overleefde een vliegtuigramp

Een klant van de bibliotheekvestiging waar ik veel werk attendeerde mij en een flink aantal andere bibliotheekbezoekers op het boek Turbulentie : ik overleefde een vliegtuigramp van Annette Herfkens. Opeens stonden er vijf exemplaren van deze titel in de reserveringskast. Omdat er überhaupt maar weinig mensen zijn die een vliegtuigcrash hebben overleefd en deze ramp in Viëtnam (één van mijn favoriete reisbestemmingen) plaats heeft gevonden was mijn nieuwsgierigheid voldoende gewekt om het boek ook te gaan lezen.

De crash
Op 14 november 1992 vloog Annette Herfkens samen met haar vriend Willem van der Pas, die door haar steeds liefdevol Pasje wordt genoemd, van Ho Chi Minh naar Nha Trang. Vlucht 474 van Viëtnam Airlines zou daar echter nooit aankomen. Het vliegtuig, een Yak-40 van Russische makelij, komt waarschijnlijk in een orkaan terecht en vliegt tegen een bergtop aan. Het vliegtuig raakt zwaar beschadigd en vliegt nog een stuk verder voor het op een volgende bergtop neerstort. Annette Herfkens ligt acht dagen naast het vliegtuig in de Vietnamese jungle met diverse botbreuken en een klaplong en houdt zichzelf in leven met regenwater. Haar vriend, Pasje, komt om bij de crash. Het feit dat Annette geen gordel draagt is waarschijnlijk haar redding. Na acht dagen wordt ze door een aantal locals gevonden en meer dood dan levend van de berg af gedragen. Haar familie had al een rouwadvertentie laten plaatsen in de krant. Dan komt echter het nieuws dat ze nog leeft...

Via de zoekmachine Delpher heb ik een artikel in het Limburgsch Dagblad van 24 november 1992 over de vliegramp gevonden:


Het verhaal
De titel van het boek dekt de lading niet helemaal. De vliegramp en het herstel van Annette daarna is eigenlijk maar een klein onderdeel van het boek. Haar hele leven komt in het boek voorbij. Stukjes uit haar onbezorgde jeugd, haar studententijd en vrij uitgebreid ook haar leven met Pasje. De manier waarop ze elkaar ontmoet hebben en hun leven na hun studententijd, beiden werkend in het buitenland en elkaar niet op een regelmatige basis kunnen zien. De bankwereld waarin zij beiden werkzaam zijn. Na haar fysieke herstel als ze weer aan het werk is krijgt ze een relatie met haar meest dierbare collega. Later trouwen ze en krijgen twee kinderen, Joosje en Maxi, die autistisch blijkt te zijn. Ook haar familie vrienden en schoonfamilie komen aan het woord in het boek. Dit vond ik persoonlijk niet altijd even interessant om te lezen, maar het geeft wel een mooi compleet beeld van wie Annette Herfkens is en een flinke inkijk in haar leven. De rode draad in het verhaal blijft wel de vliegtuigcrash.


De terugkeer

Pas na veertien jaar keert Annette Herfkens terug naar de plek des onheils, haar berg. Ze ontmoet en spreekt met betrokkenen en komt er eindelijk ook achter wie de Oranje man is. De belangrijkste les die ze in de jungle leert is ook van toepassing in haar verdere, dagelijkse leven: neem de zaken zoals ze zijn en verander alleen datgene wat je daadwerkelijk kunt veranderen. Een lezenswaardig waargebeurd verhaal, maar om de vaart er in te houden heb ik tussen de crash en het overleven in de jungle wel wat stukjes geskipped.

U kunt Turbulentie hier reserveren in onze catalogus.

Chris


dinsdag 9 mei 2017

Leven in illusies

Samenwerking
Al in zijn boek Sapiens beschrijft Yuval Noah Harari dat alleen het gezamenlijke, breed gedeeld geloof in een intersubjectieve, gemeenschappelijk verhaal leidt tot het meeste succes in de wereld. Alles voor het hogere doel! Wereldrijken zijn ten onder gegaan omdat mensen er niet meer in geloofden (communisme). Als je zoals ik vaak mijmerend over een hoop antieke stenen zit te filosoferen, ga je vanzelf je eigen wereld relativeren. We leven nu in de illusie van het humanisme als hoogst haalbare,maar Harari drukt je keihard met je neus op een wereld van manipulatie en beïnvloeding.

Homo Deus

De titel van zijn nieuwe boek Homo deus verwijst naar de kracht van genetica, biotechnologie en informatica die al hard op weg zijn om een supermens te creëren, waardoor er een scheiding zal optreden tussen supermensen en gewone mensen. De principiële gelijkheid die aan de basis van het humanisme staat zal dan verlaten moeten worden. Het grootste gevaar ligt daarnaast in het dataïsme, waarin ieder individu ontleed wordt in al zijn losse onderdelen, van koopgedrag tot ziektegeschiedenis (van die wereld geeft hij al onthutsende voorbeelden).

Economisch nut
Als grote groepen mensen hun economische en militaire nut verliezen, zal ieder individu niet meer uniek en gelijkwaardig worden gevonden. Hersenonderzoek laat zien dat de vrije wil niet bestaat, de menselijke verbeelding is niet meer dan een samenspel van biochemie en neurologische algoritmes. Natuurlijk kan Harari niet precies voorspellen wat er veranderd, maar er gaat iets fundamenteels veranderen in ons wereldbeeld. We kunnen geen mammoetjager of ridder navoelen, net zoals we dat ook niet kunnen voorstellen van een mens uit de volgende eeuw.

Toekomst
Je zou er somber van kunnen worden, maar zoals Harari zijn boek optimistisch begon (we hebben grotendeels oorlog, ziekte en honger verdreven) kan het ook omgekeerd worden ervaren. Als je je al op jonge leeftijd realiseert dat alles wat er gebeurt berust op afspraken over hoe we de werkelijkheid moeten opvatten (die niet altijd beter hoeft te zijn dan andere werelden die gecreëerd hadden kunnen worden), kun je op individueel niveau niets veel anders doen dan het leven van de mensen om je heen zo aangenaam mogelijk maken.

PS
Eén van de beroepen die het minst met uitsterven werd bedreigd was archeoloog (0.7 % tegen 90% bankbediende). Daar ga ik me dan maar de tijd die me nog gegeven is mee bezig houden.

Homo deus is al besteld, je kunt het boek al reserveren.

Agnes

Noot van de redactie: binnenkort gaat Agnes met pensioen! We hebben genoten van haar blogs de afgelopen jaren, met Homo deus neemt Agnes afscheid van de Blognootlezers!




vrijdag 5 mei 2017

MaddAddam

Dystopieën
Sinds de verkiezingen in de Verenigde Staten neemt de verkoop en uitleen van dystopieën - met 1984 van George Orwell voorop - een enorme vlucht. Niet verbazingwekkend gezien de ideeën die de huidige president van het land heeft. En niet verbazingwekkend gezien de verkiezingsuitslag in Nederland, en mogelijke uitslagen in Frankrijk en Duitsland. Waarmee ik eenmalig mijn voor mijn werk noodzakelijke neutrale houding maar even afschud ;)
Ik ben dol op dystopieën: ze beschrijven maatschappijen die mogelijk zijn en je verontrusten: al die akelige samenlevingen, dan valt onze huidige samenleving misschien nog een beetje mee.

Post-apocalyptisch
Een aan dystopieën grenzend genre is de post-apocalyptische fictie: de ondergang van onze beschaving en de gevolgen daarvan voor de overlevenden. De apocalyps vindt plaats in de vorm van een buitenaardse invasie, nucleaire ramp of oorlog, een ecologische ramp, een epidemie of de plotselinge verschijning van zombies.
Op mijn nog-te-lezen-science-fiction lijstje stond al een tijdje Oryx and Crake van Margaret Atwood. In maart gelezen en ik was behoorlijk onder de indruk van Snowman, de Crakers en de post-apocalyptische wereld waarin zij leven.



De MaddAddam trilogie
Vorige week pakte ik The year of the flood uit de kast met Engelse boeken in de bieb. Het duurde even voordat Snowman ter sprake kwam en het kwartje viel dus pas laat bij mij dat dit deel twee van de MaddAddam trilogie is...
Waar Oryx and Crake verteld wordt vanuit Snowman-the-Jimmy, volgen we in The year of the flood Toby en Ren. Twee vrouwen die zich moeten zien te redden na de ecologische ramp veroorzaakt door wetenschappers die nogal met DNA en genen hebben lopen rommelen.
Deze week ben ik begonnen in MaddAddam waarin Zeb de verteller is. Dus veel over de inhoud kan ik niet delen, maar ik ga weer volledig op in dit verhaal.

Ook eens een post-apocalyptisch boek lezen waarin het eens niet over zombies gaat? Reserveer dan Oryx and Crake, The year of the flood en MaddAddam.

Sanneke